Beste familie, vrienden kennissen etc. Afgelopen dinsdag ben ik aangekomen in Suriname op vliegveld Sanderij. De reis is perfect verlopen. Ik had namelijk een plek met veel beenruimte en gezellige Surinamers om mij heen in het vliegtuig. Dus wat wil een mens nog meer.

Op het vliegveld stond mijn contactpersoon al op mij te wachten samen met zijn zoontje, en van daar zijn we naar Nieuw Amsterdam gereden. Ik verblijf in een bijgebouwtje van de kerk. Een beetje primitief voor Nederlandse begrippen maar ik vind het prima zo.

's Ochtens pomp ik het versgevallen regenwater op, kook het even en heb zo lekker eigengemaakt water en ik douche mijzelf in een emmertje met water.

De eerste dagen zat er een grote zwarte spin (echt groot!!!) mee te kijken tijdens mijn badderen. Heb toen mijn emmertje toch maar een stukje opzij gezet. De volgende dag hoorde ik dat het een tarantula was! Ook heeft een kikker mij al flink laten schrikken door achteloos uit de WC te springen toen ik net klaar was. En dan heb ik het nog niet over de rondkruipende slang bij het huis van Leo, die gelijk in twee stukken werd gehakt toen hij werd gesignaleerd door Leo.

Mijn werkzaamheden voor de komende periode worden steeds duidelijker en ook de afgelopen dagen heb ik al flink wat gedaan, dus dat geeft hoop voor de komende periode.

Als ik ‘sochtends aan het werk ben hoor ik de schoolkinderen tegenover mij vrolijke liedjes over Jezus zingen.

Ik ben veel bij Leo en zijn gezin (typisch Surinaams gezin) en kan daar altijd mee-eten en koffiedrinken. Dus dat maakt het allemaal erg gezellig.

Tot zover voorlopig.

PS. Bedankt iedereen voor de vele emails, kaarten, telefoontjes en gebeden van de afgelopen periode. Het meeleven heeft mij erg goed gedaan en dat doet het nog steeds als ik er aan terugdenk.

Groeten Johan

Beste allemaal,

Hier weer een berichtje uit Suriname.

Allereerst: het gaat goed met mij, erg goed. Ik vermaak mij uitstekend hier. Met wat dan zul je je misschien afvragen? Nou, de afgelopen periode ben ik voornamelijk bezig geweest met heel veel lezen over de geschiedenis van de Evangelische Broedergemeente, en we hebben een enquete opgesteld die ik in alle kerken van de EBG moet gaan afnemen. Dat gaat de komende maanden dus mijn job worden. Heel Suriname dooreizen en overal kerken bezoeken en praten met de plaatselijke leiders van de gemeente. Ik zie het wel zitten! Komende maandag vertrek ik met een bootje voor 10 dagen naar het binnenland, om de kerken in het binnenland te bezoeken en daar de enquete af te nemen.

Als ik niet aan het werk ben hang ik vaak een beetje rond bij het gezin van mijn stagebegeleider (er zijn wilde aapjes in de tuin), of was mijn kleren -wat al snel twee uur duurt zonder wasmachine-, of ik probeer wat vissen te vangen. -ECHT WAAR IK HEB GEVIST- Wat in Nederland enkel heeft plaatsgevinden in de levensfase dat ik nog niet kon lezen, dat heb ik hier wel gedaan. En na een moeilijke, uitputtende strijd, is het mij zowaar gelukt om er eentje boven water te krijgen. Nog vele dagen, heeft dit succes doorgewerkt op mijn gemoedstoestand. Soms moest ik mijzelf echt even in mijn arm knijpen om zeker ervan te overtuigen dat het echt waar was.

Occulte zaken etc.

Wat je echt duidelijk merkt als je hier bent, is dat het bovennatuurlijke hier een grotere rol speelt. En dat is niet altijd positief! Zo zijn er veel mensen die zich inlaten met duistere krachten en machten. (bijv Winti). Ik heb verschillende verhalen gehoord uit de eerste hand dat mensen bevrijding hebben ontvangen van demonen (echt geen borrelpraat, of een verhaal dat na veel door vertellen steeds steeds meeslepender is geworden). Dit zijn geen mensen die in een psychiatrisch ziekenhuis thuishoren of iets dergelijks. Sterker nog het zijn hele verstandige, nuchtere, rationele mensen. Het oude klassieke verhaal van het verzoenende bloed van Jezus blijkt dan opeens in de praktijk te werken. Zo krachtig zelfs, dat de duistere machten er voor op de vlucht moeten slaan. Dit is trouwens ook de manier waarop mensen hier in contact komen met het christelijk geloof. Ze hebben last van iets of iemand, en de Bonoeman kan niet helpen, dan maar de dominee proberen. Wat vaakt blijkt te helpen.

Tot zover, de hartelijke groeten uit Suriname.

Johan.

Beste allemaal,

Het is al weer even geleden, alleen van 7 t/m 17 Maart ben ik in het binnenland van Suriname geweest. Na een barre autorit over een slechte weg, ging de tocht volledig verder per rivier. De rivier is bezaaid met rotsen, hoogteverschillen en sterke stroomversnellingen. Daar over heen varen was dus echt een mooie belevenis. De dorpjes die we bezocht hebben waren heel primitief. Zo waren er: hutjes met bladerdak / vrouwen met grote manden gevuld met kleren op hun hoofd / mensen met enkel een schamel lapje als kledingstuk en grote houten beelden die aanbeden werden. Kortom een totaal andere wereld!

Op een avond was ik druk aan het praatten met de 2 bootsmannen. Probeer Boslandbewoners eens uit te leggen wat schaatsen is, schansspringen, een file van meer dan 20 km en stress? Ik geef het je te doen. Toen ik na lang praten, mijn eerste punt duidelijk had gemaakt, en vol frisse moed mijn tweede punt wilde inzetten, (over het feit dat mensen in Rusland dood kunnen vriezen) was het enige wat ik als antwoord kreeg, een bulderend gelach dat maar heel moeilijk ophield! Ben toen mijn dappere pogingen maar voortijdig gestaakt en heel stilletjes mijn hangmat in gekropen -waar ik direct aan de andere kant weer uit viel-. Na een kort schietgebedje: ‘Here helpt U mij om in mijn hangmat te komen’, lag ik dan uiteindelijk in mijn hangmat! Toch wel vervult met enige trots en tevredenheid na deze geslaagde poging. Ik lag net rustig, totdat... enkele bootsmannen wild, geschrokken mijn kamer kwamen binnenstormen, dit vanwege een harde klap die ze duidelijk hadden waargenomen. Toen ik ze heel voorzichtig probeerde uit te leggen dat de klap met ‘aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid’ kwam omdat ik slachtoffer was geworden van een ‘judogreep’ van mijn eigen hangmat, kwamen ze echt niet meer bij van het lachen! Uiteindelijk toch nog wat uurtjes geslapen. Toch is de tocht verder nuttig geweest, want ik heb de enquêtes kunnen afnemen!

In de periode na de binnenlandtocht heb ik de gegevens verwerkt en een aantal andere gemeenten geënquêteerd. Het is trouwens wel balen dat ik nog steeds geen officieel toestemming heb gekregen om de gemeenten te enqueteren. Dit zorgt ervoor dat ik nog niet op grote schaal aan het werk kan, en het dus soms echt naar werk zoeken is. Maar hopelijk komt het deze week rond. God zorgt nog steeds goed voor mij hier, (niet enkel door mij in mijn hangmat te helpen) maar door mij kracht & moed te geven om door te gaan. Hem zij de eer daarvoor.

Tot zover.

Groeten uit Suriname. Johan.

Beste allemaal,

Hier weer een berichtje uit Suriname. De afgelopen tijd is goed geweest, erg goed. Dit kwam omdat mijn ouders mij bijna drie weken gezelschap hebben gehouden. We hebben echt lekker vakantie gehouden, en leuke trips ondernomen zoals het bekijken van reuzenschildpadden die eieren aan het leggen waren op het strand.

Maar aan alle vakanties komt een einde, zo ook deze. Dus het is ondertussen alweer een aantal dagen dat ik aan het werk ben met enquêtes afnemen, gesprekken voeren met allerlei verschillende mensen die iets met het onderzoek te maken hebben en het lezen van boeken.

Mijn leven hier is erg paradoxaal. Ik ben veel aan het werk, maar heb het nog nooit zo rustig gehad, ik maak veel nieuwe opwindende dingen mee, maar het is hier ook soms wel een beetje saai, ik geniet van elke dag, maar heb toch ook weer zin om naar huis te gaan enz.

Ik heb hieronder een verslag geschreven van zomaar een dag om duidelijker te maken wat ik bedoel.

Vrijdag 13 Mei.

"Het is 7:00 en ik stap in de bus richting de stad. Ook al is het nog redelijk vroeg toch klinken uit de boxen v/d bus al de vrolijke reggea-tonen van Bob Marley.

Aangekomen in Paramaribo loop ik haastig door het drukke, stinkende verkeer om bij de plek te komen waar ik moet zijn. Als ik eindelijk op de plek van bestemming ben blijkt de persoon die ik moet spreken er niet te zijn. Na een telefoontje spreken we af dat ik om 12:00 terug kom. Snel haast ik mij naar de andere kant v/d stad waar ik om 10:00 een ander gesprek heb. Dit duurt tot 11:30 en ik doe erg mijn best om 12:00 op de afgesproken plek te komen. 12:07 stap ik weer het terrein op. Maar... niemand te bekennen! Gefrustreerd loop ik in de hitte het hele stuk weer terug, toeterende bussen en auto’s ontwijkend.

Als ik thuis gekomen ben komt de buurman vragen of ik zin heb om mee te gaan vissen die nacht. Zo gebeurt het dat ik tegen 22:00 onverwachts in een klein bootje onder een heldere sterrenhemel richting de Atlantische oceaan vaar. Als we de boot vastmaken is het enige geluid wat ik hoor, het geluid van het rustig klotsende water tegen het bootje en het spelen van dolfijnen die op 2 meter afstand van de boot zwemmen. Wat een verschil met de drukke stad bedenk ik mij. We praten wat en kijken naar de meest vreemdsoortige vissen en roggen die in het net belanden. Om 6:00 varen we terug met 80 kg vis in onze boot."

Via deze link kan je een aantal foto’s bekijken zodat je een duidelijker beeld kunt krijgen van de situatie hier.

Verder bedankt voor alle mailtjes, medeleven en gebeden,

Groeten Johan